Drag is een levendige vorm van podiumkunst die geworteld is in de zwarte en hispanische/latino queer-cultuur, en die parodie, camp en dramatische expressie combineert door middel van overdreven manieren, make-up en kleding. Performers nemen vaak artiestennamen aan die verwijzen naar popcultuur, luxemerken of iconische figuren, waarmee ze een unieke merkidentiteit creëren. Deze praktijk kan echter onbedoeld leiden tot juridische conflicten, met name onder het merkenrecht.
Het merkenrecht, dat bedoeld is om de herkenbaarheid van waren en diensten door consumenten te beschermen, kan botsen met de creatieve vrijheid die centraal staat in drag. Een eenmaal aangenomen artiestennaam kan als geregistreerd merk worden vastgelegd, waardoor de houder exclusieve rechten op het gebruik ervan verkrijgt. Dit schept verwarringsgevaar wanneer een andere performer dezelfde naam aanneemt, vooral als publiek of locaties hen voor dezelfde entiteit kunnen aanzien.
De zaak rond Lexi Love illustreert deze spanningen. Deelneemster Clair Barnes gebruikte de naam in RuPaul's Drag Race seizoen 17, maar kreeg vervolgens een sommatiebrief van Selena Scola, die aanspraak maakte op merkenrechten voor "Lexi Love". Scola's eerdere federale registratie, hoewel verlopen, werd in 2025 hernieuwd, wat haar de juridische grond gaf om het gebruik door Barnes aan te vechten. Het geschil leidde tot geschorste socialmedia-accounts, geannuleerde optredens en reputatieschade voor beide partijen.
Dit conflict onderstreept een bredere kwestie: hoe artistieke expressie te verzoenen met commerciële merkenbescherming. Veel drag-performers hebben hun artiestennaam gewijzigd om inbreuk te vermijden, zoals Jan Sport die veranderde in Jan, of Brita Filter die nu Brita heet. Voor anderen kan het risico op rechtszaken hun carrière overschaduwen, waardoor ze namen moeten opgeven die ooit hun publieke persona definieerden.
Juridische experts adviseren performers om voordat ze een artiestennaam aannemen onderzoek te doen naar merkenrechtklaringen en overweging te geven aan federale registratie om rechten veilig te stellen, zeker als ze van plan zijn hun merk te monetariseren via merchandise of streaming. Hoewel het intellectueel-eigendomsrecht creatieve werken beschermt, kan een al te starre handhaving de parodistische en culturele essentie van drag verstikken. Rechters geven vaak de voorkeur aan parodie in niet-commerciële contexten, maar naarmate drag steeds commerciëler wordt – door tournees, online content en productverkoop – wordt de grens tussen kunst en commercie steeds vager.