Drag to żywa forma sztuki performance, zakorzeniona w czarnej i latynoskiej kulturze queer, łącząca parodię, camp i dramatyczną ekspresję poprzez przesadzoną mimikę, makijaż i ubiór. Artyści często przyjmują pseudonimy sceniczne nawiązujące do kultury popularnej, luksusowych marek lub ikonicznych postaci, tworząc tym samym unikalną tożsamość brandu. Jednakże praktyka ta może nieumyślnie prowadzić do konfliktów prawnych, szczególnie w zakresie prawa znaków towarowych.
Prawo znaków towarowych, mające na celu ochronę rozpoznawalności towarów i usług przez konsumentów, może kolidować z twórczą swobodą będącą sednem dragu. Pseudonim sceniczny, raz przyjęty, może zostać zarejestrowany jako znak towarowy, przyznając posiadaczowi wyłączne prawa do jego używania. Stwarza to potencjał dla zamieszania, jeśli inny artysta przyjmie tę samą nazwę, zwłaszcza gdy publiczność lub organizatorzy wydarzeń mogą pomylić ich jako tę samą osobę.
Sprawa Lexi Love uwypukla te napięcia. Uczestniczka Clair Barnes użyła tego imienia w 17. sezonie programu RuPaul's Drag Race, by następnie otrzymać wezwanie do zaprzestania naruszeń od Seleny Scoli, która rościła sobie prawa znaku towarowego do nazwy „Lexi Love". Wcześniejsza federalna rejestracja Scoli, choć wygasła, została przywrócona w 2025 roku, dając jej podstawy prawne do zakwestionowania używania tej nazwy przez Barnes. Spór doprowadził do zawieszenia kont w mediach społecznościowych, odwołania występów i szkód wizerunkowych dla obu stron.
Konflikt ten podkreśla szerszy problem: jak zrównoważyć wolność artystyczną z komercyjną ochroną znaków towarowych. Wielu artystów dragowych zmieniło swoje pseudonimy sceniczne, aby uniknąć naruszeń, na przykład Jan Sport stał się Jan, a Brita Filter – Brita. Dla innych ryzyko procesów sądowych może przyćmić ich karierę, zmuszając do porzucenia imion, które kiedyś definiowały ich publiczny wizerunek.
Eksperci prawni radzą artystom przeprowadzenie wyszukiwania w bazie znaków towarowych przed przyjęciem pseudonimu scenicznego oraz rozważenie federalnej rejestracji w celu zabezpieczenia praw, zwłaszcza jeśli planują monetyzować swój brand poprzez merchandise lub streaming. Chociaż prawo własności intelektualnej chroni dzieła twórcze, zbyt sztywne egzekwowanie przepisów mogłoby stłumić parodystyczny i kulturowy esencjonalny charakter dragu. Sądy często opowiadają się za parodią w kontekstach niekomercyjnych, jednak wraz z coraz większą komercjalizacją dragu – poprzez trasy koncertowe, treści online i sprzedaż produktów – granica między sztuką a handlem staje się coraz bardziej rozmyta.