Rejestracja znaku towarowego często zależy od ważności umów o zgodzie między stronami. Umowy te mają na celu potwierdzenie, że znaki nie wprowadzą konsumentów w błąd, jednak Amerykański Urząd Patentów i Znaków Towarowych (USPTO) oraz Rada ds. Rozpatrywania Odwołań w Sprawach Znaków Towarowych (TTAB) wymagają więcej niż jedynie oświadczeń. Niedawne orzeczenie TTAB ilustruje konieczność przeprowadzenia dogłębnej analizy i przedłożenia namacalnych dowodów na poparcie takich twierdzeń.
W sprawie In re Ye Mystic Krewe of Gasparilla TTAB odmówiła rejestracji znaku „GASPARILLA" mimo istnienia umowy o zgodzie zawartej z właścicielem blokującej rejestracji dla znaku „GASPARILLA TREASURES". Rada poddała krytycznej ocenie brak szczegółowego uzasadnienia w treści umowy. Chociaż strony twierdziły, że ich znaki nie spowodują pomyłki, umowa nie zawierała jasnej argumentacji ani mechanizmów zabezpieczających, które mogłyby poprzeć to stwierdzenie.
TTAB określiła kryteria oceny umów o zgodzie, kładąc nacisk na potrzebę przedstawienia dowodów dotyczących odrębnych kanałów rynkowych, ograniczeń w korzystaniu ze znaku lub środków zapobiegawczych. Rada podkreśliła również wagę wykazania możliwości koegzystencji bez ryzyka pomyłki. W niniejszej sprawie umowa nie odniosła się do tych elementów, co rodzi pytania co do zasadności rozumowania przyjętego przez strony.
Decyzja ta podkreśla, że choć niekompletne szczegóły nie unieważniają automatycznie umowy o zgodzie, to znacznie osłabiają jej wiarygodność. Solidna umowa musi odzwierciedlać przemyślaną analizę warunków rynkowych. Na przykład jednoczesne używanie znaków bez wywołania pomyłki może wzmocnić ich ważność, choć TTAB uznała okres jednego roku za niewystarczający do ustanowienia mocnych podstaw.
Orzeczenie to utwierdza w przekonaniu, że umowy o zgodzie nie są substytutem rozstrzygania sporów dotyczących znaków towarowych. Muszą one odzwierciedlać rzeczywiste wysiłki zmierzające do rozwiązania obaw konsumentów. Wytyczne TTAB służą jako przypomnienie, że właściciele znaków towarowych muszą dostarczać szczegółowe, oparte na dowodach uzasadnienia, gdy powołują się na takie umowy.
Dla przedsiębiorstw poruszających się w dziedzinie prawa znaków towarowych sprawa ta podkreśla potrzebę skrupulatnego przygotowania. Same oświadczenia, że pomyłka jest mało prawdopodobna, są niewystarczające. Zamiast tego wnioskodawcy powinni zadbać, aby umowy zawierały jasne, możliwe do wdrożenia kroki minimalizujące ryzyko, takie jak zdefiniowanie kanałów handlowych, nałożenie ograniczeń na korzystanie ze znaku oraz udokumentowanie historii koegzystencji.
Ostatecznie decyzja TTAB podkreśla złożoność prawa znaków towarowych. Kwestia prawdopodobieństwa pomyłki nie jest zagadnieniem subiektywnym – wymaga rygorystycznej analizy i dokumentacji. Przedsiębiorstwa muszą认识到, że proaktywny monitoring znaków towarowych oraz strategiczne działania są niezbędne do ochrony ich interesów i utrzymania zaufania konsumentów.